Ég er bara mjög sáttur með lífið þessa dagana

Ég lagði hug minn og hjarta í ákv. verkefni og er vonandi að uppskera eins og ég sáði.

Lifið heil

Siggi

Ég gerði á hlut mannesku sem að ég elska og sé mikið eftir því.

Ég er búinn að biðja hana um að fyrirgefa mér og taka mig í sátt.

Ég vona það innilega að hún finni það í hjarta sínu að geta fyrirgefið mér.

Ég fann nokkrar hugleiðingar um fyrirgefningu á netinu og ákv. að skella þeim hérna inn ef að þær geta hjálpa henni sem og öðrum sem að þurfa að finna það í brjósti sér að geta fyrirgefið.

Kv. Siggi

Forgiveness is a creative act that changes us from prisoners of the past to liberated people at peace with our memories.

There is no future in the past.

To forgive means to ,,give up”, to let go.

Being willing to forgive can bring a sence of peace and well-being.

You can never live in the present and create a new and exciting future for yourself and your love partner if you always stay stuck in the past.

When we forgive, we are willing to give up resentment, revenge and obsession.

We are willing to restore faith not only in ourself but in life itself.

It takes no strenght to let go....only courage.

Forgiveness is not something we have to do, but something we must allow to flow through us.

The natural flow of divine love dissolving all hurt, all bitterness, all sence of injustice.

Forgiveness is the key to your own happiness. It ends the illusion of separation.

Forgiveness helps you make peace with your past.

There is tremendous freedom in letting go. It is libaration to free ourself of things that clutter our lives.

Like prunging dead branches or like a snake shedding an old skin, we need to let go of what no longer fits. So that there is room for something new, alive, and what is needed at this time in our lives.

When we stop holding on and clinging to anything, we realize we have everything.

We no longer need to feel burdened by the responsibility of having to hold on to something.

“To forgive is to remember, that we have room in our hearts to begin again and again and again.”

“To forgive is really to remember that we are so much more than our mistakes.”

It is not forgetfulness, but it involves accapting the promise that the future can be more than dwelling on memories of past injury.

Hér eru svo nokkrar tilvitnanir um fyrirgefningu :

 ,,Þá gekk Pétur til hans og spurði: Herra, hve oft á ég að fyrirgefa bróður mínum, ef hann misgjörir við mig? Svo sem sjö sinnum? Jesús svaraði: Ekki segi ég þér sjö sinnum heldur sjötíu sinnum sjö". Matt.18:21-22

Sá veiki getur aldrei fyrirgefið. Fyrirgefning er eiginleiki þess sterka.
-Mahatma Gandhi 
 

Að fyrirgefa - það er að finna aftur það sem maður hefur átt og misst.- Schiller 

Í fyrirgefningu felst að kærleikur okkar nær til allra, líka okkar sjálfra. -Óþekktur

Langt er liðið síðan ég setti inn síðustu færslu. Ekki ætla ég að lofa bót og betrun, en aldrei að vita hvað gerist í nánustu framtíð.

Í gær dreif ég mig í smá fjallgöngu með 4 sólófélögum. Vörðu-Skeggi, hæsti tindur Hengilsins(803m) varð fyrir valinu. Við hittumst á bílastæðinu við Húsgagnahöllina rétt fyrir kl. 10 og ókum svo sem leið lá upp á Hellisheiði. Beygðum út af veginum og ókum í átt að Skarðsmýrarfjallið, inn með fjallinu og í öllum spenningnum þá ók Stefán fararstjóri framhjá afleggjaranum inn í Innstadal. En ekki leið á löngu þangað til að hann áttaði sig og við snérum við og brunuðum inn að Innstadal.
Við skátaskálann Hreysi komu Stebbi og Kristín yfir í Hi-Luxinn hans Harðar þar sem að við Soffía vorum fyrir. Ókum við svo aðeins lengra inn í dalinn og lögðum svo bílnum þegar vegurinn var orðinn frekar stórgrýttur. Gönguskórnir voru reimaðir á sig í flýti enda var golan köld og frostið beit á kinn. Við fylgdum svo stikuðu leiðinni og sóttist ferðin vel og eftir rúmlega klst. stóðum við á toppnum í strekkings vindi svo frostið beit hressilega í kinnar. Eftir stutt stopp á toppnum héldum við til baka. Á leiðinni niður þurftum við að þvera skafl sem var frekar harður svo við Stebbi tókum að okkur að sparka spor í harðfennið. Áður en við fórum yfir skaflinn þá sagði ég ferðafélögum mínum hvernig þau ættu að bregðast við ef að þau rynnu af stað. Þetta átti eftir að koma sér vel því þegar við vorum næstum komin yfir skaflinn, þá missi Kristín fótanna og rann niður harðfennið ca. 30 m. sem betur fer voru engar steinar eða nibbur á leiðinni. En eftir að hún stoppaði, þá lá hún hreyfinarlaus svo við Stebbi börðum hælunum í harðfennið og fikruðum okkur niður til hennar. Stebbi missti fótanna ca. 5 m fyrir ofan Kristínu og rann á afturendanum síðustu metrana. Ég náði að forðast fall og þegar að var gáð var Kristín lítið meidd, en soldið brugðið.
Ekki stóð á henni að halda áfram og gekk restin af ferðinni áfallalaust. Ég var svo kominn heim uppúr kl. 15. með rauðar kinnar og bros á vör.

Ég frétti reynar seinna að Kristín hefði endað á slysó með tognaðann ökkla seinna um kvöldið og þarf víst að styðjast við hækjur næstu daga og óska ég henni góðs bata. Og Stebbi er víst eitthvað aumur í afturendanum svo hann verður líklega að sitja á púða næstu daga karlgreyið

En ég þakka ferðafélögum mínum þeim; Soffíu, Herði, Stebba og Kristínu fyrir skemmtilegann dag á fjöllum.

Loksins er ég búinn að koma ferðasögunni af Laugaveginum á blað. Vonandi njótið þið lestursins.

Þriðjudagurinn 15. júlí rann upp bjartur og fagur. Eftir lítinn nætursvefn var ég mættur niður á BSÍ rétt fyrir kl. 8 um morguninn og hitti þar fyrir 16 sólófélaga ásamt 3 börnum sem ætluðu að ganga með mér hinn rómaða Laugaveg á næstu 4 dögum
Á leiðinni austur að Hellu spunnust nokkrar umræður um það hvort að við værum að ferðast í rútu eða langferðabifreið. Og niðurstaðan var sú að við værum í langferðabifreið þar sem að engir sætisvasar voru og bara 2 punkta öryggisbelti.
Eftir stutt stopp á Hellu þar sem að sumir pulsuðu sig upp fyrir átökin og versluð grillolía fyrir grillveislu á fjöllum. Síðan ókum við sem leið lá upp Landssveitina og beygðum inn á Landleið í átt að Dómadal. Eftir stutt myndastopp við Heklurætur var rennt inn í Landmannahelli til að koma dagblöðunum til Þóru skálavarðar, ekki fengum við að stíga út úr rútunni enda blöðunum nánast hent út á ferð. Ekki svo löngu síðar renndum við inn á bílastæðið í Landmannalaugum þar sem að trússkerran beið okkar. Á meðan samferðarmenn mínir nærðu sig og hlóðu trússkerruna skrapp ég í kaffi til skálavarðana. Ekki hafði sms boðin, sem að ég sendi Lílí deginum áður, skilað sér en miklir fagnaðarfundir urðu þegar ég stakk hausnum inn í skálavarðarherbergið og spurði hvort að þau ættu kaffisopa
Eftir smá spjall, kvittanir í gestabók og myndatöku var lagt af stað. Fyrsti áfangi var upp laugahraunið eftir góðum stíg og fljótlega fór fólk að fletta sig klæðum og plástra hæla og tær enda veður gott og okkur hitnaði á göngunni. Við fórum frekar hægt yfir enda mikið að sjá og okkur lá hreinlega ekkert á. Tókum síðan gott matarstopp í hlíðum Brennisteinsöldu áður en lagt var á heiðina. Rétt ofan við stórahver þurtum við að gera gott stopp til að gera vel af hælsærinu hennar Ernu. Grey stelpan var nánast orðin skinnlaus á hælunum og kvaldist í hverju skrefi. En hún lét þetta ekki á sig fá, beit bara á jaxlinn sem að hún missi fyrir margt löngu og rölti í rólegheitunum á eftir okkur.
Eftir u.þ.b. 5 klst göngu komum við að Höskuldarskála í Hrafntinnuskeri. Okkur til mikils léttis var Jói Trúss mættur með kerruna góðu þrátt fyrir að hafa misst vökvastýri og stundað aflraunir miklar á leiðinni uppeftir. Hluti hópsins gisti í skálanum en við hin fórum að leita okkur að þokkalega sléttum og steinlausum bletti til að tjalda á. Ekki gekk það alveg þrautarlaust að tjalda "kúlubragganum" en það hafðist að lokum með góðra manna hjálp og miklum grjótburði
Elín Einars kom svo yfir til okkar Lindu til að elda kvöldmatinn(pylsur og pasta) og eftir staðgóðann kvöldmat var skroppið í kakó til Halla. Eftir kakóið var farið að kólna soldið og ákvað ég ásamt Jóa, Lindu, Ingu og Berlindi að fá mér smá kvöldgöngu upp á tindinn Söðul sem er rétt við Hrafntinnusker. Einstaklega góð og þægileg ganga og þar að auki komst ég í símasamband
Eftir göngutúrinn var gengið til náða, en Linda og Berglind gistu með mér í tjaldinu þessa fyrstu nótt. Kallt var um nóttina, tjaldið hrímaði að utan og Linda svaf ekki dúr vegna kulda og ekki bætti úr skák að tjaldeigandinn hafði ekki lokað almennilega á eftir sér svo aðeins gustaði. En þar sem að ég var í mínum jöklapoka þá svaf ég eins og steinn og vaknaði ekki fyrr en rúmlega 7 við urrið í Lindu

2. dagur.
Eftir staðgóðann morgunverð var tjaldið fellt og pakkað í kerruna. Eftir nokkrar atlögur ákv ég að geyma það að fara á kamarinn enda þeir nánast yfirfullir og lyktin eftir því Og mikið vorkenndi ég þeim sem að þurftu að ganga örna sinna þennann morgun. Þau sem að það gerðu eru HETJUR í mínum augum.
Eftir að hafa borið á okkur sólarvörn og beðið leeeeengi eftir einni úr hópnum var loksins lagt af stað kl. 11. Fólk var almenn léttklætt í þeirri sultublíðu sem að var þennan dag. Fyrst gengum við í hlíðum Reykjafjalla og svo upp bratta brekku upp að Kaldaklofsfjöllum. Þar á brekkubrúninni áðum við um stund, snæddum nestisbita og nutum gríðarlegs útsýnis og litadýrðar í fjöllunum í kring.
Eftir stoppið ákvað hluti hópsins að ganga á fjallið Háskerðing(1298 m) en hinn hlutinn ætlaði að rölta í rólegheitum í átt að Álftavatni. Við skildum bakpokana eftir við rætur Kaldaklofsjökuls og eftir tiltörulega auðvelda göngu stóðum við á toppi eins besta útsýnisfjalls Íslands. Við sáum eina 8 jökla ásamt því að sjá öll helstu fjöll í allar áttir. Og ekki skemmdi það fyrir að komast í símasamband þarna á toppnum því að mamma átti afmæli þennann dag og gat ég því hringt í hana og óskað henni til hamingju með daginn. Einnig fékk ég endanlega staðfestingu á því að ákv sólósnót ætlaði að koma inn í Þórsmörk á föstudagskvöldinu og eyða með okkur helginni þar
Eftir að hafa brunað fótskriðu niður Kaldaklofsjökulinn öxluðum við poka okkar og héldum í átt að Álftavatni. Flótlega skiptist hópurinn í tvennt þar sem að ég, Halli og Siggi Snæ vildum ganga á "okkar" hraða og skildu því leiðir. Eftir að hafa klöngrast niður bröttu brekkuna niður að Grashagakvísl þá ákváðum við félagarnir að stoppa smá stund og næra okkur. Eftir um 20 mín stopp gengum við að vaðinu yfir Grashagakvíslina og hittum þá óvænt þann hluta af hópnum sem hafði haldið áfram á meðan við skruppum á Háskerðing. Kom í ljós að Kvíslin var nokkuð vatnsmikil þennann dag og hafði Addi slasast á hné við að stökkva á milli steina og þurfti að stöðva nokkuð mikla blæðingu og kom sér vel að Erna sjúkraliði var í hópnum og gerði það af stakri snilld. Auk þess hafði Anna Brynhildur snúið sig á hné við að stökkva yfir.
Eftir að hafa gengið úr skugga um að allir væru ferðafærir þá sagði ég skilið við hópinn og setti í 4 gír enda ekki langt í skálana við Álftavatn. Ekki var það svo að ég væri búinn að fá leið á göngufélögunum, heldur var mér orðið brátt í brók og vissi af vatnsklósetti sem beið mín. Ekki var ég einn á þessari hraðgöngu minni því að Breki Stefánsson átti við sama vandamál að stríða og fylgdi fast á hæla mér.
Og mikið djö... var gott að setjast á postulíni og mátti heyra unaðs andvörp frá okkur Breka þar sem að við sátum sitthvoru megin við þilið og léttum á okkur. Það eina sem vantaði var gott lesefni því þetta tók sinn tíma. Reynar svo langann tíma að þegar ég sté út úr náðhúsinu beið Linda fyrir utan en sneri snarlega frá og sagðist ætla að setja skilti á hurðina sem stæði á; out of order for 2 weeks in cause of healtyreasons hehe.
Síðan fékk ég þær fréttir að Jói Trúss hefði þurft að redda öðrum bíl fyrir kerruna okkar svo ekki væri von á honum fyrr en kl 21 um kvöldið (þá var kl. 17:30) og hófst þá bið eftir tjöldum og mat. Einhverjir voru svo séðir að þeir tóku frá tjaldstæði og þeir(Linda) sem að höfðu lítið sofið nóttina áður tóku sér má lúr.
En viti menn, kl 19 renndi aðstoðartrússinn með kerruna okkar í hlað og hófumst við því þegar við að tjalda og undirbúa grillveislu. Mikið var nú notalegt að tjalda á grónum bökkum Álftavatns í staðinn fyrir melinn uppi í Hrafntinnuskeri. Tjaldið þaut upp á met tíma og skömmu síðar var farið að gera grillið klárt. En viti menn, þegar ég ætlaði að sækja uppkveikilöginn sem að ég keypti á Hellu þá kom í ljós að hann hafði gleymst í langferðarbifreiðinni. Nú voru góð ráð rándýr. En ég átti í fórum mínum hálfann líter af hreinsuðu bensíni og var hluti af því notað til að kveikja upp í grillunum og eftir smá poff logaði vel í kolunum. Ekki var farið í kvöldgöngu þetta kvöldið enda fólk vel mett af grillsteikunum og var því gengið snemma til náða. Linda hafði fengið inni í skála til að geta sofið almennilega og kom Birna Ben til okkar Berglindar í tjaldið í staðinn. Sofnaði ég vært við hroturnar í Stefáni í næsta tjaldi

3. dagur
Vaknaði eiturhress kl 6:30 í sama blíðskaparveðrinu, sól skein í heiði og ekki bærðist hár á höfði. Ég ákvað að spara mér 400 kr í sturtugjald og þvoði mér þess í stað í læknum, frekar kall en ekki óbærilegt. En hafði ég ekki verið vaknaður fyrir þvottinn, þá vaknaði ég svo sannarlega við hann
Eftir morgunmat var tjaldið fellt og kerran hlaðin. Framundan var lengsta dagleiðin(16 km) yfir auðnir og sanda og ákvað ég því að stinga á eina litla blöðru sem hafði myndast á v-stórutá og plástra vel. Addi, Anna og Birna sníktu sér far niður í Emstrur vegna meiðsla og þreytu. Komumst við því af stað á skikkanlegum tíma og lögðum á hálsinn og skömmu síðar vorum við komin að Bratthálskvíslinni sem var fyrri áin sem við þurftum að vaða þennann dag. Ekki var hún fólki til vandræða og allir komust klakklaust yfir. Eftir volkið í ánni fór plástrunin á tánni fyrir bí en ég ákvað að plástra ekki upp á nýtt því ekki var svo langt í að við þurftum að vaða aftur.
Eftir að hafa reimað á okkur skóna á ný var rölt yfir hálsinn og yfir í Hvanngil. Þar tókum við góða matarpásu ásamt því að nota vatnsklósettið. Eftir að hafa belgt okkur út á harðfiski og fleira góðgæti þá var haldið af stað og skömmu síðar komum við að Kaldaklofskvísl. Það er nokkuð vatnsmikil á en yfir hana er góð göngubrú svo ekki þurftum við að vaða hana. En skömmu síðar komum við að Bláfjallakvísl sem við þurftum að vaða. Hún var nokkuð vatnsmikil en ekki til vandræða þó svo að hún næði sumum vel upp fyrir hné. þegar við vorum að þurrka okkur bar þar að franskann mann sem var að gera heimildarmynd um Laugaveginn og bauðst ég til að vaða ánna fyrir hann svo að hann gæti kvikmyndað það. Svo nú er bar að sjá hvort að ég verði þekktur í Frakklandi fyrir að sulla í kaldri íslenskri bergvatnsá
Þegar ég var að þurrka mér eftir volkið í ánni tók ég eftir því að ég var kominn með STÓRA blöðru á v-stórutá svo ég hefði betur plástrað mig eftir Bratthálskvíslina. En það var of seint þarna svo ég skellti mér bara í skóna og hugðist sjá hvort að blaðran héldi ekki þessa ca. 10 km sem eftir voru niður í Emstrubotna. Ekki var ég búinn að ganga nema ca. 500 m þegar ég fann að blaðran sprakk og var því lítið annað að gera en að stoppa. Svo vel vildi til að Erna og Stjáni voru ekki langt undan og Erna gerði þarna að sárum mínum. Reynar leist henni ekki á bliknuna en ég sagði henni bara að gera sitt besta og ég mundi svo bara rölta þetta í rólegheitunum enda var ég búinn að fara þessa leið 4x áður svo þau þyrftu ekki að hafa áhyggjur af mér. Reyndar voru fyrstu metrarnir soldið sársaukafullir en eftir ca. kílómeters rölt var ég hættur að finna fyrir tánni og við náðum hópnum. Næsta stopp var svo við Innri Emstruá sem er sem betur fer brúuð því ekki vildi ég vaða hana kolmórauða og straumþunga.
Eftir að hafa nestað okkur smá var lagt í síðasta hlutann af leiðinni og mikið var ljúft að sjá skálana í Emstrubotnum þegar við komum yfir síðustu sandölduna. Og ekki skemmdi fyrir að Jói Trúss var að renna í hlað um það leiti sem að við komum að skálunum svo ekki þurftum við að bíða með að tjalda þennann daginn. Enda stóð það á endum að rétt eftir að tjaldið var komið upp þá kom eini rigningarskúrinn sem að við fengum í allri ferðinni. En hann var ekki af minni gerðinni og hefði hæglega verið hægt að fara út með sjampó og baða sig ef viljinn hefði verið fyrir hendi.
Kvöldmaturinn samanstóð af skinku og bökuðum baunum, fengum reyndar spælt egg í boði Stefáns, Halli gaf mér svo afganginn af BBQ kjúklingabringunni sinni og ég klikkti svo út með grilluðu bjúga í boði Stefáns.
Eftir kvöldmat fórum við nokkur í gönguferð út að Markarfljótsgljúfrum og þvílík náttúrusmíð þar á ferð. 200 m há gljúfrin með allri sinni litadýrð lætur engann ósnortinn sem þangað kemur.
Eftir kvöldgöngu var ráðist í umbúaskipti á hnénu á Adda, tánni á mér og hælnum á Ernu. Linda var aftur komin í tjalið með okkur Berglindi og Birna búin að sníkja pláss á gólfinu í skálanum. En mikið var ljúft að sofna við lækjarniðinn

4. dagur
Vaknaði vel sofinn við lækjarniðinn upp úr kl 7. Enn og aftur hafði fækkað í tjaldinu hjá mér og enn og aftur var það Linda sem að hafði flúið kuldann og hroturnar í mér
Eftir staðgóðann morgunmat var tjaldinu pakkað saman og borið upp í kerru. Þrátt fyrir að sumar konurnar í hópnum hefðu tekið sér góðann tíma til að setja upp andlitið þá lögðum við af stað rétt upp úr kl 10 í sultublíðu eins og við vorum farin að venjast.
Eftir rúmlega 30 mín göngu komum við að brúnni að Innri Emstruá. Nokkuð bratt er niður að brúnni en búið er að festa góðann kaðal fyrir fólk að halda í svo allir komust klakklaust niður. Þarna niðri á sléttunni var gífurlegur hiti og áðum við því við lítinn læk og fengum okkur aðeins að borða og nutum góða veðursins. Síðan gengum við að ármótum þar sem Markarfljótið og Innri Emstruá renna saman og eru greinileg litaskil þar sem að árnar mætast og tilkomumikið að sjá. Þegar þarna var komið við sögu voru 2 aðilar orðnir mjög sárfættir og fórum við því hægt yfir. Stoppuðum við góða stund rétt áður en við komum í Bjórgil og nutum veðurblíðunar og sumir fengu sér kríu Rétt eftir að við komum yfir Bjórgilið vorum við Halli búnir að fá nóg af drolli og fengum því leyfi að ganga restina af leiðinni á "okkar" hraða og tókum við Ask og Ásu Kristínu með okkur. Skildum við ferðafélagana eftir í rykmekki og stoppuðum ekki fyrr en við Ljósá. Eftir smá nasl héldum við upp á Kápu þar sem að við komumst í símasamband og ég gat beðið vinkonu mína um að koma með auka mat þar sem að við Linda og Elín E. höfðum gleymt að gera ráð fyrir því að við yrðum kannski svöng í Þórsmörkinni
Því næst var komið að síðasta farartálmanum á leiðinni, þ.e. Þröng á. Fundum við fljótlega gott brot sem að við fórum yfir á og náði hún okkur Halla ekki í hné þrátt fyrir töluverðan straum. Þegar yfir var komið og við búin að reima á okkur skóna gengum við upp í gegnum Hamraskóga og upp á Slyppugilsháls og niður í Langadal. Þar var haft uppi á skálavörðum til að opna sjoppuna til að kaupa sér langþráð kók
Þegar við Halli vorum búnir að versla okkur kók og súkkulaði sáum við Kiuna hans Halla vera koma að Krossánni ásamt fleiri bílum og reyndust það vera vinir okkar úr Sólóklúbbnum sem að ætluðu að eyða helginni með okkur i Mörkinni. Reynar var þeirra plan að taka á móti okkur en þar sem að við vorum svo létt á fæti þá urðu fagnaðar fundir á bílastæðinu í Langadal.
Seinna um kvöldið komu svo fleiri inn í Mörk og urðum við í það heila 51 sem að undum okkur vel í Mörkinni yfir helgina.

5. og 6. dagur
Mikill hiti var í Þórsmörk og fólk ekki mikið að hreyfa sig. Fór samt í gönguferð yfir í Húsadal með Guðrúnu og við skoðuðum Sönghelli og Snorraríki. Á laugardagskvöldinu var blásið til grillveislu a la Stefán og skemmt sér fram eftir nóttu.
Á sunnudeginum var tekið til að pakka saman og ferja dótið niður á bílastæði. Vinir okkar sem að komu á einkabílum(jeppum) voru kvaddir og við gegum svo yfir í Húsadal til að taka rútuna. Notaði ég tækifærið og prófaði volga pottinn sem að búið er að setja upp þar og var ljúft að liggja þar og bíða eftir rútunni.
Það var svo með trega og söknuði sem að ég kvaddi ferðafélagana á B.S.Í upp úr kl 19 á sunnudagskvöldinu. Frábærri viku á fjöllum var lokið, en nýjar ferðir bíða okkar í framtíðinni.

Kv. Siggi

P.S. Myndir úr ferðinni er að finna hér til hliðar.

Jæja gott fólk. Er ekki kominn tími til að vinna aðeins á þessari bloggleti og uppfræða ykkur um ævintýri sumarsins

Ætla að dunda mér við það næstu daga að setja inn frásagnir af því sem að ég hef verið að gera í sumar og skella jafnvel inn nokkrum myndum.

En það er annars að frétta af mér að ég er búinn að segja upp starfi mínu í sambýlinu og ætla að byrja að keyra út Lýsi eftir mánaðarmótin og vonandi verð ég stór og sterkur í framhaldinu hehehe.

En hefjast þá skriftir(og á ég ekki við kaþólskar skriftir)

Kv. Siggi

Jæja, þá er þessi leiðinda dagur runninn upp enn einu sinni

En ég er búinn að sofa hann að mestu af mér en það á víst að bjóða mér út að borða í kvöld svo þetta verður vonandi ekki alslæmt

En ég get þó hugga mig við að vera dirty something eitt ár í viðbót

Vildi bara láta vita að ég er á lífi

Átti frábæra helgi með krökkunum mínum og sólófélögum í Grímsnesinu um helgina. Brakandi blíða allann tímann, sól 20°C+. Mikið af skemmtilegu fólki á svæðinu og við undum okkur við sundferðir og leiki ásamt því að halda svaka grillveislu á laugardagskvöldið.

Það var soldið skrýtið að horfa á eftir félögunum sem að gengu Hekluna á laugardaginn og ekki laust við að öfund gerði vart við sig. En þar sem að börnin mín skipta mig meira máli en ein gönguferð á Heklu þá undi ég þeim vel að fara á fjall í þessu frábæra veðri

Og ekki var félagsskapurinn slæmur á laugardaginn enda fóru ekki allir á fjall, sumir fóru bara í Slakka og í sund

Ég er svo að fara Laugaveginn með góðum félögum í sóló á þriðjudaginn og ég hlakka mikið til þeirrar ferðar.

Annars er ég brosandi út að eyrum alla daga, þræl skotinn og hlakka til hvers dags. Mér hefur ekki liðið svona vel í mörg ár.

Love jú all

Kv. Siggi

Ég hef ákveðið að blogga ekki meira um mitt einkalíf að svo stöddu, en mun segja frá fjallaferðum og öðru því sem að ég geri með vinum mínum.

Vil ég biðja ykkur lesendur góðir að gefa mér tilfinningalegt svigrúm í einkalífinu í smá tíma því að ég veit varla í hvorn fótinn ég á að stíga þessa dagana.

Kv. Siggi

Nú skil ég loksins hvað Grétar Örvars átti við þegar hann söng: "ég er hamingjan í 2 veldi" Grellinn hefur verið að horfa inn í framtíðina og séð mig eftir kvöldið

Ég var sóttur upp úr kl. 18 af góðri vinkonu og eftir að hafa nestað okkur aðeins upp, þá lá leiðin upp að Kleifarvatni. Þar hafði ég heyrt af sælureit sem að ég ætlaði að sýna snótinni

En eitthvað voru upplýsingarnar af skornum skammti og þrátt fyrir mikla leit, þá fannst ekki staðurinn. En það var svo sem ekki aðalatriðið heldur hitt að fá að vera í návist konu sem að ég get ekki neitað að ég er drullu skotinn í

Eftir að hafa ekið um svæðið og skoðað Reykjanesið, þá fundum við okkur grasbala við skógarrjóður(það eru víst tré á Reykjanesinu, leitið og þér munuð finna ) og borðuðum nestið okkar.

Eftir að ég kom heim er ég búinn að brosa út í eitt og ekki minnkaði brosið þegar hún hringdi til að bjóða mér góða nótt

Kv. Siggi

P.S. Nú er ég búinn að fá GPS punkt af staðnum svo nú er bara að vona að góða veðrið haldist eitthvað í næstu viku og að ég geti platað Halla til að lána mér Garminn

Dagurinn í gær var nánast fullkominn
Ég var búinn að lofa Lindu vinkonu minni úr sóló að kenna henni að vaða straumvatn þar sem að hún missti af æfingunni sl. fimmtudag við Tröllafoss. Hún sótti mig rúmlega eitt og til þess að hún fengi sömu æfingu og hinir, þá keyrðum við upp í Mosfellsdal í átt að Tröllafossi. Við byrjuðum á því að skoða fossinn ofanfrá og héldum svo upp að vaðinu þar sem að við fórum í vaðskóna og beittum ímyndunaraflinu til hins ýtrasta,  skoðuðum strauminn vel og fundum okkur stað til að vaða "fljótið" Komumst við klakklaust yfir enda náði vatnið í Leirvogsánni varla uppfyrir ökkla Við röltum svo upp að rústum af gömlu sumarhúsi og skoðuðum það aðeins og gengu svo til baka og við óðum "fljótið" aftur og náðum varla að blotna þar sem svo lítið vatn var í seinna brotinu sem við völdum.

Svo lögðumst við niður á grasbalann og létum sólina og hlýja goluna þurrka á okkur tærnar og spjölluðum um heima og geyma og hlustuðum á fuglasönginn og árniðinn. Svo röltum við taka, fórum niður í gilið og upp að fossinum. En við ákváðum að sleppa því að fara í sturtu í fossinum eins og Stefán gerði á fimmtudagskvöldið, en mikið djö... var það freistandi Við gengum svo niður með gilinu og inn á slóðann og að bílnum. Vorum við búin að vera hátt í 3 klst í yndislegu veðri og ákváðum að koma við á kaffihúsi á leiðinni heim.

Svo var Linda svo elskuleg að sækja mig aftur svo við kæmumst í vikulega göngu með félögum okkar í sóló um Elliðaárdalinn. Notaði ég tækifærið og skilaði Stefáni varadekkinu sem að hann lánaði mér á sunnudaginn og hafi hann þökk fyrir.
Við vorum 26 sem mættum í gönguna í gærkvöldi ásamt 2 börnum. Mikið af nýju fólki ásamt gömlum andlitum. Og eins og vanalega þá hélt ég mig aftarlega til að skilja ekki nýliðana eftir og sumpart vegna þess að ákv kona var aftarlega í hópnum Fór svo að allir fyrir utan einn gengu stóra hringinn(Addi lennti á kjaftatörn og fór stutta hringinn). Reynar var sú yngsta(6 ára) í hópnum orðin soldið þreytt upp við Árbæjarlaug svo ég bauð henni að sitja á háhest niður að stíflu. Þegar við vorum komin á stokkinn, þá hringdi Halli í mig og spurði hvort að hann ætti að kalla út leitarflokk, en ég sagðist nú ekkert vera að flýta mér umkringdur 5 sólódömum hehe.

Svo fékk ég skutl í sundið með ónefndri sólósnót og við vorum að ég held 8 sem mættum í pottinn, en ég var svo sem ekki mikið að spá hverjir voru þarna enda hugur minn og augu bundin við eina manneskju Eftir sundið ætluðum við að fá okkur ís en við gáfumst upp á því að bíða eftir afgreiðslu og spjölluðum aðeins við þá sem höfðu fengið afgreiðslu á undan okkur og svo bauðst hún til að skutla mér heim

Við áttum svo gott spjall á msn í kvöld og ég verð að viðurkenna að ég hef brosað hringinn eftir það samtal og hlakka mikið til næstu daga

Fór svo og kíkti upp í Mogga í kvöld því einn verktakinn var að bjóða mér aukavinnu og ætla ég að leysa hann af eins og ég get. Það var gaman að hitta gömlu vinnufélagana og fá svona góðar móttökur svo ég hlakka til að hitta þá ofar á næstunni.

Ég get ekki verið annað en sáttur við daginn Hann byrjaði vel og endaði enn betur en ég þorði nokkurn tíman að vona

Kv. Siggi, sem mundi brosa hringinn ef að eyrun væru ekki að þvælast fyrir

Skrapp í létta göngu í kvöld upp í Búrfellsgjá með góðri vinkonu. Við nutum þess að rölta um þetta fallega svæði í rólegheitunum, spjalla saman og fundum okkur svo fallega laut til að snæða nesti og njóta kvöldsólarinnar.

Ég verð að segja að það er langt síðan að mér hefur liðið jafn vel og þessa síðustu daga. Ég hef eignast góða og trausta vini í sólóklúbbnum sem að ég met mikils og á von á því að sá vinskapur haldist þó svo að ég eða einhverjir af þeim hverfi á braut úr félagsskapnum.

Svei mér þá ef að það er ekki smá væmni í þessu he he

Luv jú all

Siggi

Afmælisdagurinn hans Sveinbjörns rann upp bjartur og fagur og ég vaknaði við símann þegar Linda hringdi í mig til að vekja mig því að ég var búinn að lofa því að sækja hana. Við rétt náðum svo í Fjaðrakaup þar sem að fullt af félögum okkar úr sólóklúbbnum biðu eftir okkur.

Planið var að ganga í gegnum Lambafellsgjá á Reykjanesi og höfðu greinilega margir áhuga á því að skoða þessa gjá því að 23 sóló meðlimir voru mættir ásamt 11 börnum og einum hundi Við Fjaðrakaup bættust Sif og dóttir hennar í bílinn og eftir smá nestisstopp var brunað í átt að Keili. Ekki hafði vegurinn batnað frá því að ég var þarna í vor enda fór svo að eitt dekkið á Subaru drekanum gaf sig og þurfti ég því að skella aumingjanum undir á met tíma.

En að lokum fundum við restina af hópnum og var okkur þá ekkert að vanbúnaði og gengum við í átt að lambafelli. Eftir stutt rölt gengum við út af veginum og inn á slóða sem að leiddi okkur N-fyrir Lambafellið og sáum við þá gjánna sjálfa. Og þvílík náttúrusmíð, gjáin er ekki breiðari en svo að maður getur snert veggina sitthvoru megin með því að rétta út hendurnar og hæðin er líklega einir 15-20 metrar þar sem að hún er dýpst.

Leiðin er öll upp í móti og síðasta brekkan soldið brött og laus í sér en allir komust þó upp áfallalaust og fengu sumar sólódömur meiri hjálp frá undirrituðum en aðrar Eftir smá nestisstopp var gengið upp á topp á Lambafellinu og síðan var rölt til baka að bílunum

Stefán var svo almennilegur að lána mér alvöru varadekk svo ég gat hennt aumingjanum í skottið og keyrt á kaffihúsið á sæmilegum hraða.

Kv. Siggi

Eins og flestir lesendur þessa bloggs vita þá er ég að fara með nokkrum vinum úr Sólóklúbbnum að ganga Laugaveginn í júlí. Og til að undirbúa fólkið aðeins ákvað ég að kenna því hvernig á að bera sig að þegar við vöðum straumvötn og ákvað því að bjóða upp á létta göngu upp að Tröllafossi í Mosfellsdal og æfa fólk svo í því að vaða yfir Leirvogsánna á vaði sem er skammt fyrir ofan fossinn.

Við vorum 11 sólófélagar sem hittust við Húsgagnahöllina kl 19 á fimmtudaginn. Reyndar vorum við 12 sem vorum mætt því að Ása Kristín dóttir hanns Jóa Egils var þarna líka því að hún ætlar að ganga með okkur Laugaveginn og hlakkaði mikið til að fá að sulla í ánni

Tröllafoss er ein af þessum perlum í nágrenni Rvk. sem allt of margir vita ekki um. En auðvelt er að ganga að fossinum og er á nánast allra færi. Einungis þarf að ganga upp 2 litlar brekkur og síðan tekur við sléttlendi. Fossinn sjálfur er falinn í fallegu gljúfri og sést ekki fyrr en maður er kominn alveg fram á brún. Þetta er fallegur útsýnisstaður en ekki fyrir lofthrædda. En aðeins til hliðar við útsýnisklettinn er auðvelt að ganga niður í glúfrið og þar er stígur sem liggur alveg upp að fossinum.

Eftir að hafa skoðað fossinn í smá stund að ofanverðu, héldum við áfram í átt að Stardal og eftir nokkurra mín rölt vorum við komin að vaðinu yfir Leirvogsá. Á meðan fólk klæddi sig í vaðskóna þá hélt ég smá tölu yfir það vernig maður ber sig að við að vaða straumvötn. Svo var tekin smá æfing og þurfti fólk að beita ímyndunaraflinu til að þykjast vera að vaða straumharða á því að eftir mikla þurrka undanfarið þá er Leirvogsáin mjög vatnslítil þessa dagana. En allir komust yfir(nánast án þess að blotna ). Eftir smá rölt og flugnaát þá var vaðið yfir ánna aftur og eitthvað var fólk létt á því og var ekki mikið að spá í það sem að ég hafði lesið yfir þeim áður en þau fóru yfir i fyrra skiptið. En það var ekki meininginn að hafa eitthvað strangt námskeið í þverun straumvatna heldur fyrst og fremst að vera úti í góða veðrinu í góðum félagsskap

Á leiðinni til baka þá ákváðum við að ganga niður í glúfrið og upp að fossinum þar. Niðri á botninum eru klappir og í tímans rás hefur áin svorfið í þær holur sem að ég lærði í jarðfræði hjá Molda í MS á sínum tíma að hétu skessukatlar. Einhver galsi var hlaupinn í Stefán vin minn og það endað með því að hann kældi sig niður með því að fara í sturtu undir fossinum við mikinn fögnuð viðstaddra

Eftir baðið hans Stefáns þá drifum við okkur að bílunum svo að Stefán gæti skipt um buxur amk. Og hló hann mikið þegar ég bað hann að slá ekki svona um sig, því hann gæti forskalast hehe.

Vil nota tækifæri og þakka ferðafélögunum fyrir skemmtilega kvöldstund og ég hlakka mikið til að ganga með þeim laugaveginn.

Kv. Siggi

Það var einhvern tíman í vor að við Halli ræddum að gaman væri að ganga Esjuna endilanga. Ákváðum við að skoða það í sumar. Og nú er komið sumar og þar sem að ég var í fríi á mánudaginn og Halli líka, þá ákváðum við að skella okkur. Jói Egils frétti af þessari ferð okkar og falaðist eftir því að fá að koma með og var það auðsótt mál.

Svo kl. rétt rúmlega 12 á mánudaginn þá renndu Halli og Jói inn á bílastæðið til að pikka mig upp og ókum við sem leið lá upp að bílastæðinu við skátaskálann Þrist. Og eftir að hafa reimt á okkur gönguskóna og axlað bakpokana þá lögðum við af stað kl. 12:40.
Við gengum upp hrygginn sem er á milli Skánárdals og Þverárdals, smá bratti á köflum en við höfum sé það verra og tókum þessu rólega enda langur dagur framundan. Þegar við vorum komnir upp þá tókum við stefnuna á Laufskörð sem miklar sögur fara af. Þær sögur segja að einungis fífldjörum ofurhugum sé ráðlagt að fara þessa leið enda sé leiðin falin í því að príla í klettum með keðju sér til halds og traust. En þegar á reyndi þá voru Laufskörðin með léttari hlutum leiðarinnar. Jú vissulega er stígurinn tæpur og gott að hafa keðjur til að grípa í á köflum end snarbratt niður og ekki fyrir lofthrædda að fara þessa leið.

En yfir Laufskörðin komumst við auðveldlega og fórum að leita að stað til að setjast niður og næra okkur. Eftir stutta stund fann ég ágætis laut sem að veitti okkur gott skjól fyrir mesta vindinum. Eftir að hafa fyllt magann þá lögðum við í 'ann aftur og var hugmyndin að skjótast upp á Hátind til að kvitta í gestabókina. En ferðin þangað var torveldari en okkur sýndist í fyrstu vegna hversu stórgrýtt er þarna uppi á köflum. Svo við ákváðum að sleppa því að fara á Hátind enda vorum við Halli þar sl. miðvikudag og Jói var alveg sáttur við að sleppa þessum krók.

Tókum við því stefnuna á Hábungu og var undirlagið misjafnlega gróft, allt frá blautum melum yfir í stórgrýti. En samt gekk okkur furðu vel og eftir ekki svo langann tíma(við gleymdum allir að líta á klukkuna) stóðum við við vörðuna á Hábungu. Þaðan var svo stefnan tekin á Þverfellshornið því að hún Elín Einars ætlaði að hitta okkur þar og ganga með okkur yfir Kerhólakambinn og niður i Blikdal. Við vorum aðeins á undan áætlun og fengum því gott stopp á Þverfellshorninu. Eitthvað voru fæturnir á okkur farnir að segja til sín eftir átökin við stórgrýtið svo við notuðum tækifærið og plástruðum hæla og táberg.

Eftir að Elín Einars hafði kvittað í gestabókina þá gengum við í átt að Kerhólakambinum og þvílíkur munur sem að undirlagið var þarna. Sléttir melar sem rétt svo markaði í. Enda höfðum við það á orði félagarnir að þetta væri eins og að vera kominn á malbikaðann göngustíg. Þegar við vorum komin upp á Kerhólakambinn þá sáum við hrygginn sem að við ætluðum að fylgja niður í Blikdal og létti það óneitanlega sporið hjá manni að sjá fyrir endann á göngunni. Skaflinn sem að við spörkuðum sporin í þegar ég, Halli og Elín fórum þarna í vor(ásamt Kára og Ingu) var þarna ennþá en hafði minnkað töluvert. Og þar sem Halli er stórfættur mjög þá gat hann notað skóna sína sem skíði og rennt sér fótskriðu niður skaflinn og Jói og Elín gerðu heiðarlega tilraun til þess að leika það eftir honum. En þar sem að ég treysti hnénu ekki 100% þá tók ég skynsemi fram yfir skemmtun og rölti niður við hliðina á skaflinum.

Nú vorum við komin á gróið land og kl orðin 7 en þá ætlaði móttökunefndin einmitt að leggja af stað upp frá Blikdal. Okkur sóttist ferðin vel niður í móti enda með vindinn í bakið og þægilega mjúkt undir fótum. Svo kom að því að við hittum móttökunefndina sem samanstóð af nokkrum félögum okkar úr sóló ásam fylgifiskum. Ása(dóttir hans Jóa) fagnaði pabba sínum vel þegar þau hittust. Þau sem gengu á móts við okkur voru Magga Þóra og dóttir hennar, Sif og dóttir hennar, Þorbjörg, Ása Kristín(dóttir hans Jóa) og síðast og alls ekki síst honum Stefáni okkar. Og ekki var að því að spyrja, Stefán hafði komið við í búð og keypt kók og sóðavatn á línuna og var það vel þegið. Svo var rölt niður síðasta spölinn og komið niður að bílunum 8 klst eftir að við lögðum af stað. Niður við bílana biðu Birna Ben og Klara eftir okkur en þær höfðu snúið við skömmu áður en við hittum hópinn. Reynar verð ég að segja að síðustu metrarnir á jafnsléttu voru líklega þeir erfiðustu í ferðinni því að ég var orðinn mjög stífur aftan í öðru lærinu og hnésbótarsinin að drepa mig svo ég gekk við stafi síðustu metrana.
En mikið var það ljúft að klára þessa göngu og höfðum við það á orði að þetta yrði ekki gert aftur, a.m.k. ekki að sumarlagi. En gaman væri að fara þessa leið að vetri til á göngu/fjallaskíðum.
En þetta var ferð sem á eftir að sitja lengi í minningunni. Góðir félagar á fjalli og ekki síðri félgar sem sáu sér fært að ganga til móts við okkur og fylgja okkur síðasta spölinn.
Læt fylgja með að gamni nokkrar tölulegar upplýsingar um ferðina.

Gönguvegalengd: 21,63 km
Göngutími: 8 klst
Gönguhraði: 4,7 km/klst
Ferðahraði: 2,7 km/klst

Og nú er bara að halda vel á spöðunum svo að maður verði klár fyrir 24/24 12. júlí

Kv. Siggi

Já ég drakk soldið mikið í gærkvöldi, en mikði djö... er Mojito góður

Ég komst að því að fullt af fólki þykir vænt um mig og mér þykir vænt um það líka.
Ég lennti meira að segja á sjéns, en ég gerði ekkert meira í .því en að kyssa dömuna bless og drífa mig heim áður en krakkarnir vöknuðu

En mikið er lífið dásamlegt, ef að eyrun væru ekki til staðar þá mundi ég brosa hringinn

Kv. Siggi